Oscar Potiorek verliest Belgrado aan de Serviërs

OscarPotiorekOp 15 december 1914 heroveren de Serviërs hun hoofdstad Belgrado op de Oostenrijkers. Het Oostenrijkse leger probeert nog een ordelijke terugtocht te organiseren maar dit verandert al snel in een wanordelijke vlucht. Het gezichtsverlies voor Oostenrijk-Hongarije is daarmee volledig en ook voor de bevelvoerende generaal Oscar Potiorek. Het was slechts enkele weken geleden dat het Oostenrijks-Hongaarse leger de Servische hoofdstad kon innemen : lees meer daarover op deze pagina

Oscar Potiorek is geboren op 20 november 1853 in Bad Bleiberg (Karinthië). Hij volgt een officiersopleiding in Wenen en wordt al snel tot de generale staf toegelaten. In 1911 wordt hij inspecteur-generaal van het Oostenrijks-Hongaars leger (vaak afgekort tot KuK : Kaiserliche und Königliche Armee) en militair gouverneur van Bosnië-Herzegovina. Het feit dat deze regio, vroeger Ottomaans terrein, daarna in feite bestuurd door Wenen, door de Oostenrijkers geannexeerd wordt in 1908, leidt tot woede van de Serviërs. Zij zoeken naar aanleidingen om in Bosnië-Herzegovina hun invloed uit te breiden. Het is in deze gespannen toestand dat Oscar Potiorek de fatale beslissing neemt om aartshertog en Oostenrijkse troonopvolger Franz Ferdinand uitnodigt voor een bezoek aan Sarajevo. Ook de datum lijkt een provocatie : uitgerekend op de dag dat de Serviërs de slag bij het merelveld herdenken : 28 juni 1914.

Oscar Potiorek is verantwoordelijk voor de veiligheid in Bosnië-Herzegovina maar wordt toch niet ter verantwoording geroepen. Hij stuurt aan op een oorlog met de Serviërs en valt Servië een eerste maal binnen op 16 augustus 1914. Op 19 augustus moeten de Oostenrijkse troepen al terugtrekken. Een tweede offensief in september 1914 heeft niet meer succes. De derde inval in Servië leek geslaagd met de verovering van Belgrado. Maar met het verlies van Belgrado verliest Potiorek ook zijn aanzien en het vertrouwen van zijn keizer. Potiorek zal zich van deze nederlaag niet meer herstellen en gaat in 1915 op pensioen.

bronnen

http://nl.wikipedia.org/wiki/Oskar_Potiorek

Aftellen tot de fatale dag 100 jaar geleden

Maandag 23 juni 2014. Over 5 dagen zal het precies 100 jaar geleden zijn dat de Serviër Gavrilo Princip de Oostenrijhkse aartshertog Franz Ferdinand dood schoot. En daarmee zouden de spanningen tussen Oostenrijk-Hongarije en Servië hoog oplopen. Wat een lokqale oorlog had kunnen blijven, zeg maar de derde Balkanoorlog, groeide door de verwevenheid van bondgenootschappen uit tot de eerste geïndustrialiseerde oorlog die de mensheid tot dan kende. Geen wonder dat de tijdsgenoten spraken van de Groote Oorlog. Wie meer achtergrondinformatie wilt over hoe het zo ver kon komen, kan terecht op deze webpagina : aanloop tot Sarajewo 1914. En oordeel zelf of Gavrilo Princip een held is die een standbeeld verdient. GavriloPrincipStandbeeld

de voorgeschiedenis van de Groote Oorlog

2014 nadert met rasse schreden en dus ook het moment dat het 100 jaar geleden zal zijn dat de “Groote Oorlog” uitbrak. Op school beperkt men zich meestal tot de datum 4 augustus 1914 wanneer Duitsland België binnenvalt. Het schot in Sarajewo van 28 juni 1914 is ook gekend. Maar in het begin was de eerste wereldoorlog de derde balkanoorlog.

Slaapwandelaars-Christopher-Clark

Want in 1912 en 1913 was er al oorlog tussen Servië, Montenegro, Bulgarije, Griekenland en het Ottomaanse rijk (wat na de eerste wereldoorlog Turkije zou worden). En voor de eerste Balkanoorlog was er de inval van Italië in Libië, toen Ottomaans grondgebied.

Een aanrader voor al wie eens verder wil kijken dan gewoonlijk : het boek “Slaapwandelaars” van Christopher Clark, Australiër en docent geschiedenis in Cambridge, behandelt de jaren voor 1914 en toont hoe de spanning langzaam maar zeker werd opgedreven tot het fatale moment in Sarajewo en de diverse diplomatieke handelingen daarna. Een goeie recensie is te lezen op http://www.cobra.be/cm/cobra/boek/boek-recensie/boek-non-fictie-recensie/130416-sa-slaapwandelaars_clark_recensie

Het boek gaat nu al enkele weken mee met mij op mijn dagelijkse treinreis naar kantoor en het is bijzonder boeiend. Een hebbeding voor de liefhebbers van geschiedenisboeken.