De Russische tsaar Nicolas is vaak van huis om zijn troepen te inspecteren en hij schrijft dan regelmatig brieven en telegrammen naar tsarina Alexandra. Op 28 januari 1916 schrijft hij onder meer :

Opnieuw moet ik u en de kinderen, mijn thuis, mijn klein nest, achterlaten en ik voel me daarover zo triest en neerslachtig, maar ik wil het niet tonen. God geven dat we niet te lang gescheiden zijn : ik hoop op 8 februari terug te zijn. U moet niet treuren of bekommerd zijn. U kennende vrees ik dat u zult tobben over wat Misha vertelede en dat deze vraag u zal kwellen in mijn afwezigheid. 

Alleen wanneer ik, de soldaten en de mariniers zie, slaag ik erin u voor enkele ogenblikken te vergeten, als het mogelijk is. 

bron
oorlogskalender 2014-2018, Davidsfonds

tsaar Nicholas II 1916

De Russen hebben in 1915 al behoorlijk wat tegenslagen te verwerken gekregen. Meer bepaald het Duitse offensief bij Gorlice heeft ervoor gezorgd dat de Russen hun deel van Polen grotendeels moesten ontruimen. (Een bericht over de paniekerige terugtocht lees je hier)

Aan het einde van 1915 is de rust enigszins terug aan het oostfront nu de Russen zo ver zijn terug gedreven. In Berlijn heerst de indruk dat het gedaan is met het Russische leger. En door de berichten van Franse en Britse militaire attachés denken ze in Parijs en Londen in feite hetzelfde. Maar het spreekwoord zegt :”Rusland is nooit zo sterk als het eruit ziet. Rusland is nooit zo zwak als het eruit ziet.”. En het spreekwoord heeft gelijk.

Tijdens de geallieerde conferentie in het kasteel van Chantilly (Frankrijk) worden de Russen vertegenwoordigd door generaal Jakov Zhilinski. Die verrast de aanwezigen door te stellen dat het Russische leger klaar is voor een groot offensief in 1916.

Zhilinski verklaart zich akkoord met het geallieerde voornemen om samen een offensief te lanceren in juni 1916. Bovendien wordt afgesproken dat de geallieerden offensieven zullen lanceren als één van hen zwaar wordt aangevallen door de Centrale machten (Duitsland, Oostenrijk-Hongarije, Ottomaanse rijk).
In ruil voor deze afspraken vraagt en verkrijgt Zhilinski dat de Fransen en Britten aanwezig blijven in Salonika om daar Duitse , Oostenrijks-Hongaarse en Bulgaarse troepen te binden. Fransen en Britten stemmen daarmee in  uit schrik Rusland als bondgenoot te verliezen na de tegenslagen aan het oostfront.

In januari 1916 starten de Russen een reeks kleinere offensieven, met als eerste bedoeling de sterkte van de defensielijnen van Duitse en Oostenrijks-Hongaarse troepen te testen. Maar in februari 1916 moeten de Fransen de andere geallieerden vragen een offensief te starten omdat ze in Verdun onder druk zijn gekomen van een zwaar Duits offensief. De Britten melden dat hun soldaten nog niet klaar zijn voor zo’n grootschalig offensief. De Italianen lanceren een zoveelste offensief aan de Isonzo, dat voor de evenveelste keer mislukt. Enkel de Russen zullen in 1916 een offensief met succes lanceren onder leiding van hun beste generaal Broesilov. Maar daarover berichten we later meer.