In december 1924 neemt de onrust in het Midden-Oosten verder toe. Het koninkrijk Hejaz onder leiding van Hoessein ben Ali lijdt al een tijdje onder aanvallen van de legers van Ibn Saud. In september 1924 was de stad Taif al in Saoedische handen gevallen. Op 6 oktober 1924 doet Hoessein troonsafstand ten voordele van zijn zoon Ali ben Ali. Hoessein zelf verlaat Jeddah en reist onder Britse bescherming door naar Akaba en vervolgens naar Cyprus. De troonsafstand moedigt ibn Saud alleen maar aan om naar Mekka te marcheren en de stad op 5 december 1924 binnen te trekken. 

Na de verovering van Mekka hergroepeert Ali ben Ali zich met de overgebleven Hejazi-troepen in de havenstad Jeddah, die in januari 1925 belegerd wordt door Saoedische troepen. Het beleg zal duren tot 16 december 1925, als Sharif Ali zich, door Britse bemiddeling, overgeeft en de stad verlaat naar Bagdad.  

Op dezelfde dag dat Mekka in Saoedische handen valt, wordt de staat Syrië gesticht. In feite gaat het om een fusie van de staat Aleppo met de staat Damascus. De staat Syrie is de opvolger van de Syrische federatie, met dit verschil dat de staat van de Alawieten niet mee overgaat van de federatie naar de staat Syrië. Deze staat gaat in vanaf 1 januari 1925, maar veel vrede zal de Syriërs niet gegund worden. In 1925 zal er een opstand uitbreken onder leiding van sultan Pasha el Atrash tegen de Franse koloniale overheersing.  

Bron : December 1924 – Wikipedia 

Hans Tröbst krijgt zijn nieuwe marsorders in de aanloop naar een verwachte veldslag tussen Grieken en Turken.

Eind juni 1921 was het nieuwe marsbevaal daar. Ons einddoel was Kütahya, een stad tussen Afyonkarahisar en Eskişehir. Tot dan toe hadden we steeds mooi weer gehad, maar als we afmarcheerden, goot het natuurlijk met bakken uit de hemel. Dat had ik ook al vaak vastgesteld tijdens de Groote Oorlog. Zolang we onderdak hadden, kon de zon niet heet genoeg schijnen. En zodra het masrbeval er was, begon de smeerlapperij. Om 10 uur in de voormiddag vertrokken we met onze bagage, honderddertig wagens getrokken door tweehonderdzestig waterbuffels. Stel je even voor dat deze kolonne op een traag tempo door de enge dalen trok,en je zal begrijpen dat het avond was als we ongeveer vijftien kilometer hebben afgelegd.

Majoor Izzet was natuurlijk zoals het een groot commandant past met zijn gevolg vooruitgetrokken. Wijzelf bereiketen eerst tegen zeven uur ’s avonds ons eerste kwartier, in de volksmond “bad van de vijf vissen” genaamd. Het was inderdaad een kuuroord, want er waren drie natuurlijke bronnen in de buurt.

’s Anderendaags trokken we om zeven uur verder en we bereikten de grote weg die van Eskişehir naar Kütahya leidt. Na verscheidene marspauen kwamen we in ons einddoel aan. Het ganse bataillon kreeg onderdak in een oude, lege kazerne. Zodra wij officieren ons hadden geïnstalleerd en na ons te hebben opgefrist, trokken e de stad in om de inwendige en uitwendige mens te versterken. Kütahya, het oude Kythaion, was gebouwd zoals elke andere Turkse stad. Net zoals Ankara en Kastamuni lag ze aan de voet van een kleinere bergkegel, waarop de ruïnes en vervallen muren van een vroegere burg lagen. De stad zelf wemelde van de militairen. Overal voortjagende auto’s, lange treinkolonnen, telefoondraden, koeriers, officieren en soldaten van allerlei graden en uit allerlei legeronderdelen. Kortom, de beelden die ik nog ken uit de Groote Oorlog.

De volgende morgen verliet het bataillon opnieuw Kütahya en trok naar Güwen, een dorp op ongeveer drie uur van de stad en waar we de hoofdverdedigingslinie zouden bouwen. Volgens de laatste berichten was de Griekse aanval nakend en meer dan waarschijnlijk. Er waren Griekse troepenconcentraties nabij Uşak gemeld.

bron : Die Reise nach Anatolien – Band 8: Vom Baltikum zu Kemal Pascha (Ein Soldatenleben in 10 Bänden 1910 – 1923) Kindle-editie