William Henry Dawkins gaat aan land bij Gallipoli

Op 25 april 1915 om half vier ’s ochtends wordt de Australische luitenant William Henry Dawkins wakker en neemt een warm bad. Ondertussen vaart het schip met gedoofde lantaarns naar het noordoosten. Als de zon aan de horizon verschijnt, gooien ze het anker uit; rondom hen schaduwen van omringende schepen, voor het het langgerekte schiereiland Gallipoli. Dan volgen het ontbijt en de voorbereiding voor de ontscheping. Ondertussen beginnen de kanonnen van de oorlogsschepen te bulderen. Dawkins en zijn manschappen stappen eerst over op een torpedojager die hen dichter bij het land brengt. Van de torpedojager stappen ze vervolgens over in grote houten sloepen, door motorboten getrokken.

Golven. Ochtengloren. Luide knallen. Hij ziet de eerste gewonden. Hij ziet kogels van ontploffende granaatkartetsen in vlagen omlaagspuiten en het wateroppervlak doorboeren waarbij honderden fonteintjes ontstaan. Hij ziet het strand dichterbij komen en springt uit de boot. Om 8 uur staan al zijn mannen bij het water opgesteld. Met de bajonetten op hun geweren. Dawkins noteert in zijn dagboek :

We wachten ongeveer een uur op het strand. De generaal en zijn staf komen langs. De eerste lijkt in een uitstekend humeur, wat een goed voorteken is. Niemand weet precies wat er is gebeurd. De rest van onze compagnie gaat aan land. Ik verplaats me met een patrouille zuidwaarts over het strand, op zoek naar water. We vinden een gat met water in de buurt van een Turkse hut, de bezittingen van de bewoners liggen overal verspreid. We trekken over een heuvelrug een diep ravijn in, maar infanteristen achter ons schreeuwen en we moeten keren. IK stuur een groep op pad om een put te boren in hetzelfde ravijn, en og een om een kleine bron bij het strand te herstellen. In het ravijn, in buurt van de hut, komen zwermen kogels neer die te hoog zijn gegaan en hun doel hebben gemist. De infanteristen op de heuvel voor ons roepen almaar koortsachtig dat we beschoten worden. Natuurlijk worden we dat.

bron : Peter Englund, de schoonheid en het verdriet van de oorlog, Spectrum

Gallipoli_Landing-2

William Henry Dawkins wacht in Lemnos op zijn verdere bestemming

William Henry Dawkins is een luitenant bij de Autralische genietroepen. In november 1914 zit hij aan boord van het troepentransportschip Orvieto. WilliamHenryDawkinsSamen met andere schepen verlaten ze Melbourne richting Ceylon.

Na 4 weken zee gaat hij met de andere Australische soldaten aan land in Egypte. De oorspronkelijke bestemming Engeland is gewijzigd nu ook het Ottomaanse rijk in de oorlog de kant van de Centralen heeft gekozen. Engeland wil daarom in Egypte een reserveleger opbouwen tegen de Ottomaanse aanwezigheid in deze regio.Kerstmis 1914 viert Dawkins bij de pyramides in Caïro.

Einde februari 1915 schrijft Dawkins aan zijn moeder dat hij verwacht binnen de 2 weken marsorders te krijgen. Einde maart 1915 is een groot deel van de brigade van Dawkins’ brigade al per bootover de Middellandse zee naar het eiland Lemnos in het noordelijke deel van de Egeïsche zee vertrokken. Zelf is William Dawkins dan nog in Caïro. Daar maakt hij nog de relletjes mee die verveelde Australische soldaten uitlokken. Na Pasen 1915 vertrekt Dawkins ook naar Lemnos. Hij weet dat ze daarna gauw zullen verder gaan en hij weet welke taak hem en zijn brigade te wachten staat : ze zullen verantwoordelijke zijn voor de watervoorziening. Aan boord van het troepentransportschip de Mashobara liggen grote hoeveelheden pompen, buizen en boren en bovendien graafgerei en gereedschap. Hij en zijn manschappen hebben kaarten gekregen van het gebied waar ze zullen worden ingezet. Het heet Gallipoli, een smal, langwerpig schiereiland dat de toegangsroute naar de Zee van Marmara bewaakt.

bron : Peter Englund, de schoonheid en het verdriet van de oorlog, Spectrum